In 2007 werd mij gevraagd of ik een bijdrage wilde leveren aan de ‘besturendag’. Bestuursleden van verenigingen werden op die dag in het zonnetje gezet. Het was de bedoeling dat ik zonder de deelnemers iets in rekening te brengen een leuke activiteit zou organiseren. Nu wilde ik dat wel maar ik had geen idee hoe ik dat aan kon pakken. Een workshop kledingadvies werd wat te begrotelijkvoor mij dus het moest iets anders worden.
Na lang nadenken kreeg ik het plan om een presentatie over kleuren te houden. Zo konden er veel mensen meedoen en het zou mij niet zoveel geld kosten. Ik had graag willen zeggen ‘zo gezegd zo gedaan’ maar er zat veel meer werk aan dan ik van te voren had ingeschat.
De lezing was een succes. Dit bracht mij op het idee om hem nog een keer te houden voor de vrouwenvereniging waar mijn moeder voorzitter van was. Zo waren het aantal uren dat ik eraan besteed had niet voor eenmalig gebruik.
In de zaal zaten mijn moeder, een tante en mijn oma. Toch was ik niet zenuwachtig. Dat was voor mij reden om de lezing ook aan andere verenigingen aan te bieden. Als ik de kritische ogen van familie overleef, overleef ik de rest ook wel.
Ik heb in de gemeentegidsen van de gemeentes rondom Weert alle vrouwenverenigingen opgezocht. Waar een e-mailadres bij stond, heb ik aangeschreven. Het liep gelijk storm. En dat bleef het drie jaar doen. Toen had ik de meeste verenigingen in de buurt gehad. En een paar wat verder weg.
Ik heb nog even geprobeerd een tweede lezing in de markt te zetten. Na wat navraag heb ik die tweede niet afgemaakt. Er was gewoon geen belangstelling voor. Maar de ervaringen die ik heb opgedaan met de eerste lezing, had ik niet willen missen. En wie weet, misschien komt er ooit toch een tweede.
