Mijn workshops hou ik bij de mensen thuis. Niet omdat ik dat erg handig vindt, dat is het namelijk niet altijd maar uit noodzaak. Ik heb stomweg geen geschikte ruimte aan huis waar ik een groepje kan ontvangen. En ik kan moeilijk van mijn gezin verwachten dat zij elke keer als ik een workshop hou het veld ruimen.
Dus heb ik vanaf het begin gekozen om de workshops elders te houden. Wat inhoudt dat ik telkens al mijn spullen mee moet nemen. Logistiek niet echt handig. Ik gebruik soms mijn eigen accessoires. Die zitten niet standaard in de koffer. En voor ik het weet, vergeet ik iets mee te nemen. Of kan ik mijn riem niet vinden omdat deze, je raadt het al, in de koffer zit. En ik dat vergeten ben.
Al mijn materialen en benodigdheden zitten dus in een grote koffer. Een hele grote koffer. Een loodzware hele grote koffer. Die koffer heeft wieltjes dus de meeste tijd kan ik deze achter me aan trekken. Hij blijft dan evengoed zwaar maar het is te doen.
Zaterdag had ik een workshop met zes dames. De gastvrouw had een prachtige workshopruimte….. op zolder. Daar moest niet alleen ik maar ook de koffer naar toe. Oeps.
Een trap zonder leuning. Steil en nog niet helemaal af; er waren nog wat losse onderdelen. En oh ja, de stucadoor was net gisteren geweest. Of ik daar op wilde letten bij de beklimming.
Daar ging Marielle. Op haar hoge hakken, lekker wankel. De koffer achter me aan zeulend. Ik zweette peentjes. Ik zag mezelf al met valies en al onderaan de trap liggen. Of gaten in de vers gestucte muur stoten. Wat was ik blij toen ik eindelijk boven was.
Als ik ooit nog eens rijk wordt, wil ik een praktijkruimte aan huis. Hoef ik niet meer bang te zijn voor enge trappen of kwetsbare muren.
