Af en toe word ik uitgenodigd om een garderobecheck te houden. Deze week was het weer zo ver. Mirjam had van haar werkgever toestemming gekregen om haar jaarlijkse opleidingsbudget te besteden aan een workshop kleur- en kledingadvies. Zo’n workshop stond al jaren op haar verlanglijstje dus daar hoefde ze niet lang over na te denken. En omdat ze toch genoeg budget had, breidde ze de workshop gelijk maar uit tot een compleet garderobeadvies.
We hebben een hele middag hieraan besteed. Ik was vergeten de persoonlijke stijlmap mee te nemen en heb die een dag later langs gebracht. Kon ik gelijk vragen hoe ze het had ervaren. Nou, ze was ’s avonds helemaal uitgeteld geweest. Geen wonder. Deze klant had weinig problemen met kleuren hoewel ze redelijk wat kleding had die veel te warm van tint voor haar was. Op het eerste oog leek ze ook een warm type. Maar toen ik haar analyseerde, bleek ze juist een koel type. Hoe misleidend kan een zongebruinde huid zijn….
Pasvorm was ook geen probleem. Maar…. ze kon niets wegdoen. Ze had zeker 15 jaar kledinggeschiedenis hangen. In een propvolle kast minimaal drie keer zo groot als de mijne. En die is al niet klein.
Een aantal jaar geleden had ze een veel grotere maat. Op een gegeven moment pakte ik een camelkleurige, suède broek uit de kast, veel en veel te wijd. “Je laat deze toch niet in je kast in de hoop hier ooit nog in te passen?” Ik geloof dat het kwartje toen een beetje begon te vallen. Weg met de overbodige ballast. Past niet, verkeerde kleur of meer dan een jaar niet gedragen? Opruimen, een ander is er vast blij mee. Van te voren had ze me nog meegedeeld: we doen niets weg, hoor! Met de nadruk op niets. Tuurlijk Mirjam.
Uiteindelijk hadden we toch nog een redelijke stapel ‘zak van Max’. Ik had veel meer willen deleten maar dat was net een stapje te ver. Opruimen in je kast is ook opruimen in je hoofd. Dat is een proces wat tijd kost. En heel vermoeiend kan zijn, zoals Mirjam heeft mogen ondervinden.
