Ik was niet bang dat ik geen leuke kleding zou vinden. Maar wel bang die kleren alleen mij zou goed staan en niet mijn klant. Wat dus niet de bedoeling is. Shoppen voor mezelf hoort in mijn eigen tijd en niet in die van de klant.

Die angst bleek volledig ongegrond. Ik merkte dat ik me zelfs zo op de ander richt, dat ik voor mijzelf een totale black-out krijg. Iemand wilde mij als bedankje een sieraad cadeau doen. Dus wij aan het eind van de winkelmiddag naar een sieradenboutiekje. Ik was zo gefocust op haar bodyline en kleurtype dat ik met geen mogelijkheid keuze kon maken. Ik zag een heleboel leuke sieraden…. voor haar. Maar voor mijzelf: nop. Het lukte gewoon niet om de switch naar mijn kleurtype en bodyline te maken. Een rare gewaarwording want normaal heb ik geen moeite om kleding, sieraden of accessoires in gedachten aan te trekken en te beoordelen.

De mist in mijn hoofd duurt ongeveer een dag, heb ik ontdekt. Daarna ben ik weer gereset en kan ik weer aan mijzelf denken. Ik betrap me er wel op dat ik soms toch weer in de “klantmodus” schiet. Dan zie ik voor mijn shopklanten geweldige kleding en voor mezelf helemaal niets. Nou ja, laten we het er maar op houden dat dat lekker goedkoop is. Hou ik wat meer budget over om een volgende keer helemaal los te gaan.

Laatst werd ik weer eens benaderd door iemand die een briljant idee had. Hij wilde een loopbaanbegeleidingbureau opzetten. De begeleiding zou via internet plaatsvinden. Tot zo ver niets mis. Als extra service wil hij ook een make-over aanbieden “zodat de persoonlijke presentatie verbetert”. En toen kwam ik (met een aantal andere collega’s) in beeld. Of wij met hem wilden samenwerken.

Nu ben ik altijd in voor een goed voorstel. Dus heb ik voorzichtig afgetast hoe die samenwerking eruit zou moeten gaan zien. Hoe gaat hij klanten werven bijvoorbeeld? En wat zijn de voorwaarden? Tarieven? Op geen van mijn vragen had hij een antwoord. Ja, dat hij binnen 5 jaar een landelijke keten op wil zetten. Maar dat vroeg ik niet. “En de rest wordt besproken op een bijeenkomst met alle samenwerkingspartners”. Lees: mijn collega’s die hij ook had benaderd.

Als vriendelijk geste had hij ons alvast als partner op zijn site had gezet. Ho, wacht even. Wij werken nog niet met jou samen. Eerst maar eens een overeenkomst opstellen en de voorwaarden en tarieven uitwerken. Dan pas wil ik als partner worden aangemerkt. Zo dachten er meer over. Hij heeft dus de pagina met partners maar weer verwijderd. “Ondankbare dames”.

De bijeenkomst was een grote sof. Een hele hoop dromen maar geen concrete uitwerking. Of zelfs maar enig benul hoe hij het aan wilde pakken. Zelfs zijn eigen basis was nog niet uitgewerkt.

We hebben de ‘samenwerking’ opgezegd. Samenwerken is wel wat meer dan alleen naar elkaar linken. Dat viel niet in goede aarde. “Mocht ik iemand nodig hebben dan zijn er genoeg om uit te kiezen.”

Ik wens hem succes met zijn dagdromen. Vrees alleen dat deze niet uit gaan komen.

Gisteren was ik ook weer op pad, voor een mevrouw met een wat grotere maat. Dan kan je niet in alle winkels terecht. Maar toch een heel aantal leuke items gevonden. De meeste in een winkel met opheffingsuitverkoop. Weghangen ging niet. Dus even duimen of het er morgen nog is.

Ik kwam al speurend in een winkel met wat duurdere kleding. Ik had hoge verwachtingen toen ik naar binnen liep; ik was er al vaker geweest. Heb er een paar keer leuk kunnen scoren. Maar tot nu toe op eigen kracht zonder hulp van het personeel.

Op mijn vraag of ze ook kleding maat 46 hadden, kwam de verkoopster met een jasje in die maat aanzetten. Ze begon wat suggesties te geven over tops die leuk onder het colbert zouden passen. En toen zakte mijn broek af. Geven jullie dit soort adviezen? Geen wonder dat Nederland er zo kleurloos bijloopt.

De dame kwam niet verder dan een beige topje bij het jasje dat wat beige en zwarte details had. Oke, vooruit, een zwarte top kan ook. Hallo, nog nooit gehoord van kleurcontrast? Ze keek me toch misprijzend aan toen ik zei dat ik liever roze, blauw of roestbruin combineerde. En vervolgens liet zien wat ik bedoelde.

Het kwartje viel maar voor de vorm sputterde ze nog wat tegen. Zo van, ja maar, je moet de kleur toch terug laten komen? Nee! Hoeft! Absoluut! Niet! Uitroepteken. Dat is iets voor oudere en oubollige dames. Voor de vlotte tante waar ik voor shop niet. Die wil een beetje smaak aan haar kleding, geen saaie wat-past-alles-toch-enorm-leuk-bij-elkaar setjes.

Jasje kwam niet op mijn lijst te staan. Hij voldeed niet aan de kernwoorden van mijn klant. En de winkel is ook gezakt in mijn ranking. Aardige kleding maar geen idee hoe je dat vertaalt in sprekende outfits.

Lieve mevrouw, bijna alle kledingadviezen gaan om vals spelen.  Je suggereert rondingen op plekken waar deze niet zijn, creëert schaduwen om lichaamsdelen kleiner te laten lijken, legt accenten op andere plaatsen, kortom, iets maken van iets wat er niet is. Of teveel is. Allemaal om de felbegeerde verhoudingen van Barbie te verkrijgen. Die overigens het toppunt van nep is; je moet er toch niet aan denken er echt zo uit te zien.

Als ik corrigerende slips af zou keuren, moet ik ook de BH in de ban doen. Elke BH, hoe slecht deze ook past, verbetert wel iets aan de bustelijn. Maar daar worden nooit vraagtekens bij gezet.

Ook plastische chirurgie wijs ik niet af. Als je je daar prettig bij voelt, moet je dat doen. Zelf ben ik niet zo’n voorstander van snijden in een gezond lichaam. Vaak kan een goed kledingadvies al wonderen verrichten. Met wat accentjes op ander plaatsen en, ja, daar is t-ie, corrigerend ondergoed kan je al veel problemen tackelen.

Waarbij we weer terugkomen op de eerste vraag. Wat ik er van vindt? Gewoon doen!

Wat doe je dan als dochter? Je laat je beïnvloeden. Dus koos Laura voor haar jasjes glanzende stoffen en heldere kleuren. Wat haar (mat type) niet goed staat. En voor haar ook veel te formeel is. Maar ja, je wilt je moeder niet teleurstellen. Van weeromstuit waren de kleren die ze zonder moeder kocht juist weer veel informeler dan zij eigenlijk zo willen. De balans was zoek.

Wij zijn gaan winkelen zonder moeder. En we hebben een hele berg kleding gepast die veel meer Laura zijn. Weinig gekocht, Laura is coupeuse en kan prima zelf kleding maken. Maar ze moest even op het goede spoor gezet worden.

Wat we wel hebben gekocht is een goede BH, twee paar schoenen, drie sjaals, een ketting, een leuke bloemcorsage en twee paar gekleurde panty’s. Allemaal accessoires om net dat snufje Laura aan een outfit te geven. En drie basic tops om wat extra kleur toe te voegen.

Al met al vielen de kosten mee. Manlief ook blij.

Ik hoop dat ze de stijgende lijn durft voort te zetten. En de smaak van haar moeder te negeren ten gunste van haar eigen smaak. Over een paar weken zal ik Laura nog eens bellen. Ben benieuwd.

Ik heb haar allerlei combinaties laten zien. En ook hoe je combineren aanpakt. Begin met 1 item, pak daar verschillende accessoires bij. Een ketting, sjaal, pumps, laarzen, riem, oorbellen…het maakt niet uit. Kijk wat het effect is en wissel naar het volgende. Probeer verschillende topjes er onder, een vest of jasje erover en kijk weer.

Denk niet te gauw dat een combinatie niet kan. Draag het desnoods een dagje thuis, uit het zicht van anderen, om er aan te wennen. Voel je je er na een dag nog niet comfortabel in, tsja, dan past het dus niet bij jou. Op naar de volgende variatie.

Er ging duidelijk een lampje bij Laura aan. Oh, doe je dat zo? Ze kreeg er zelf ook lol in. En kwam met eigen voorstellen. Leuk om te zien hoe iemand zoiets oppakt en haar eigen draai eraan geeft. Wat uiteindelijk ook de bedoeling is.

Laura vond het een beetje eng zichtbaarder te zijn.  Is ook eng, als je altijd op de achtergrond hebt gestaan. Maar ze was er aan toe om zichzelf meer te profileren. En het is ook noodzakelijk voor haar eigen bedrijf. Dan kan je niet jezelf verstoppen.  Niet achter een ander en niet achter je kleding.

Wordt vervolgd.

Laura was in een paar jaar tijd een stuk dikker geworden. Eén van haar opdrachten was om alle kledingstukken die haar niet langer pasten uit de kast te halen en op te bergen voor dunnere tijden. Ze vond het moeilijk, het is toch een beetje afscheid nemen. Maar wel bevrijdend want je wordt niet elke keer als je de deur opendoet geconfronteerd met een wens die voorlopig geen werkelijkheid wordt.  

Uit de opdrachten en vragenlijst bleek dat ze zich een beetje formeel wilde kleden maar niet te stijf. Ze had een leuke collage gemaakt die precies aansloot bij haar kernwoorden (ander opdracht) Uit alles bleek dat ze van ronde lijnen en vrouwelijke kleding houdt. Van sierlijke beweging. Aan mij de taak om dit in haar garderobe terug te laten komen. En die stukken te kiezen die deze kenmerken weergeeft.

We hebben de overgebleven garderobe doorgenomen. Ze had een goed idee welke belijning haar kleding moest hebben. Daar hoefde ik niet veel over te zeggen. Ook haar kleurkeuze viel me reuze mee.

Ze had zichzelf omschreven als een grijze muis. Ik was dus verrast toen de kastdeur openging en veel kleur zag. Hoezo grijze muis? Alleen een beetje gebrek aan lef en inzicht hoe je kan combineren. Maar dat was ze van zich af aan het schudden. Mij uitnodigen was maar een onderdeel van dit proces.

Bijna niet meer doorgezaagd dan. Een tijdje geleden droeg mijn zwager een colbertje met een zwierig omgeknoopte sjaal. Dat viel kennelijk niet in de smaak bij een andere zwager. “Marielle, zeg er eens wat van!”.

Ik kon de uitdaging niet laten liggen en besloot inderdaad wat van te zeggen Dus ik heb ter plekke en hardop een analyse uitgevoerd. Kleur van de sjaal: goed, zit in het kleurenpalet van zwagerlief. Kleurencombinatie sjaal/colbert: vullen elkaar prima aan. Mate van contrast: goed. Manier van sjaalknopen: matcht met de bodyline van de drager. Eindconclusie: Niets mis met colbert, sjaal en zwager. De manier van dragen heeft niet mijn voorkeur maar dat doet er niet toe. Als mijn zwager er maar blij mee is.

Zwager twee zweeg beduusd. Dat was niet de bedoeling. Hij had stiekem gehoopt op stevige kritiek van mij. Maar als de kleuren, stijl etc. klopt, is het goed. Wat ik er voor de rest persoonlijk ook van vind.

Ik vind het één van de belangrijkste dingen die ik als kledingadviseur moet kunnen. Mijn persoonlijke smaak loslaten en me geheel aanpassen aan het innerlijk en uiterlijk van de klant. Alleen dan kan ik iemand echt goed adviseren.

Dat lukt uiteraard niet altijd even goed. Ook ik ben maar een mens. Maar wel iemand die bereid is zich te ontwikkelen. De klant leert niet alleen van mij, ik leer ook van de klant. Een cadeautje wat mijn werk zo speciaal maakt. Dat ik dit nog maar lang mag doen. Alleen niet op familiefeestjes.